Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017




" H   ΕΛΛΑΣ  ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ "

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη

 Δεν πρόκειται για κάποιο άγνωστο πίνακα του Ντελακρουά, ούτε για ένα χαμένο ποίημα του Βύρωνα, ούτε βέβαια για κάποια ξεχασμένη παρτιτούρα του Μπετόβεν, για ένα φιλλεληνικό έργο τέλος πάντων των απαρχών της νεότερης Ελλάδας. Από καιρό τη θέση των μεγάλων μορφών του νεότερου ευρωπαϊκού πολιτισμού  έχουν καταλάβει οι πιο δύσμορφοι αντιπρόσωποι του πολιτικοοικονομικού ευρωπαϊκού κατεστημένου, που παρακολουθούν την εκτέλεση της τελευταίας φάσης του ελληνικού ζητήματος, που με τη δική τους συνεργασία προπαρασκεύασαν οι ντόπιοι συνεργάτες τους.
Όχι. Καμιά πένθιμη απεικόνιση, καμιά ελεγεία, κανένα πένθιμο εμβατήριο δεν πρόκειται να εξυμνήσει αυτή την αυτοκτονία. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός θα μείνει αμέτοχος στο θρήνο αυτού του ελληνικού θανάτου. Και κανείς τραγικός ηρωϊσμός, καμιά συμπαθητική παρηγορία, κανένα ευγενικό συναίσθημα δεν θα συνοδεύσει αυτή τη  ελληνική αυτοκτονία.
Πολύ σκληρή για να πεθάνει από τα κτυπήματα των εχθρών της, η Ελλάδα αυτοκτονεί μόνη της. Μια θαυμαστή ιστορία τριάντα αιώνων τερματίζεται ατιμωτικά, ο ελληνικός κόσμος θεσμών, ιδεών και πρακτικών εξαφανίζεται παταγωδώς και ένας αμνήμων και αδαής λαός απαγχονίζεται εξευτελιστικά στο ικρίωμα της μετανεοτερικής ανθρωπότητας.
  Επί επτά έτη η λογική της μεταπολιτευτικής εφησύχασης, του μεταπρατικού ευρώ, του καταστροφικού «Μνημονίου» επικράτησε σε πείσμα κάθε λογικής. Η λύση των ελληνικών προβλημάτων αναζητείται ξανά και ξανά στη συνταγή του παρελθόντος, που έχει απορριφθεί, έχει καταστρέψει τον τόπο και έχει αποτύχει. Και μετά την πλήρη αποτυχία των τριών "Μνημονίων", και των τριών πολιτικών παρατάξεων, φαίνεται να επαναρχίζει κατά τραγική ειρωνία ο κύκλος της ίδιας πολιτικής.
Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον όχι σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας, αλλά μάλλον στο  τέλος της ιστορίας  της. Κατά την αρχαιότητα ο ελληνισμός μεγαλούργησε κάτω από την κυριαρχία των ιδεών, της φιλοπατρίας και του  κοινού Λόγου. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο συντηρήθηκε εξελληνίζοντας τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή αυτοκρατορία πάλι με τη δύναμη του Λόγου, της πίστης και των ιδεών του. Και στη νεότερη εποχή αναγεννήθηκε από τη στάκτη του με τα ιδανικά της πατρίδας, της ορθοδοξίας και του διαφωτισμού, και προχώρησε εμπνεόμενος από τον πνευματικό πολιτισμό του.
Οι λαοί, τα κράτη και οι πολιτισμοί διαλύονται και καταστρέφονται μάλλον από εσωτερική κατάπτωση παρά από εξωτερικούς εχθρούς. Όταν οι συνεκτικοί δεσμοί τους χαλαρώσουν, όταν τα στοιχεία της ηθικής τους ύπαρξης εξασθενίσουν και όταν ο κοινός Λόγος τους διασπαστεί σε κενά λόγια. Είναι ακριβώς η περίπτωση της σημερινής Ελλάδας.
Η Μικρασιατική Καταστροφή  υπήρξε συνέπεια του εθνικού διχασμού, της στήριξης σε ξένες δυνάμεις, της αποδυνάμωσης του ελληνικού Λόγου. Ο εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 προκλήθηκε από ανάλογα αίτια. Και η δικτατορία του ’67 επίσης. Η Μεταπόλιτευση ανέδειξε όλες τις αρετές και τις κακίες του ελληνισμού. Η ανάπτυξη συνοδεύτηκε από τη  ύφεση, η διανόηση από την απαιδευσία, η πολιτική από τον πολιτικαντισμό. Δεν πρόκειται για το ελληνικό συναμφότερον, καθώς από καιρό ο Απόλλων κι ο Διόνυσος έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους. Απλά η διαλεκτική έπαυσε να λειτουργεί στην πατρίδα της.
 Στα χρόνια των "Μνημονίων" καταλύθηκε πλέον και η εθνική αναξαρτησία της χώρας, με την ουσιαστική παραχώρηση  νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας , όπως και του εθνικού πλούτου, στους δανειστές. Η μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού πτωχοποιήθηκε, η μεσαία τάξη καταργήθηκε και μισό εκατομμύριο ελληνόπουλα σπρώχτηκαν στη διασπορά. Η διεθνής υπόσταση της χώρας αμφισβητείται έντονα, χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Η πολιτειακή και συνταγματική τάξη  καταλύθηκε. Το ίδιο το κράτος δικαίου υπέκυψε στο μνημονιακό "δίκαιο". Εργατικά, κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα εξαφανίστηκαν. Ελληνική πρωτογενής παραγωγή, μεταποίηση, επιχείρηση, δεν υφίσταται πλέον. Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας εκποιήθηκαν, οι καταθέσεις εξανεμίστηκαν, η ιδιοκτησία κατασχέθηκε. Η ανάπτυξη αναφέρεται πλέον ως ανέκδοτο. Η οικονομία ως θρήνος. Και η κοινωνία, η πολιτική, τα κόμματα, ως τραγέλαφος.
Στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα δεν απέμεινε πια στην Ελλάδα σχεδόν τίποτε από τη δόξα, την πίστη και τον Λόγο του παρελθόντος.
Ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση η Ελλάδα υφίσταται  διπλή επίθεση. Η ελληνική Ευρώπη, της φιλοσοφίας, του δικαίου, του χριστιανισμού, μεταβλήθηκε σε βαρβαρική ένωση των τραπεζών, των πολυεθνικών, του νεοφιλελευθερισμού. Η πάλαι ποτέ εξελληνισμένη Ανατολή, που λάτρεψε τον Αλέξανδρο, που γεύθηκε τον ελληνικό πολιτισμό, που αναδέχθηκε το κήρυγμα του Ιησού μέσα από τον ελληνικό Λόγο, μετατράπηκε σε καραβάνια μεταναστών, σε ορδές ισλαμιστών και καταστροφείς του πολιτισμού.
Είναι εντελώς παράλογο μπροστά σε αυτούς τους κινδύνους να εθελοτυφλούμε. Παρουσιάζοντας τα ψεύτικα διλλήματα σαν πραγματικότητες, εμφανίζοντας την πολιτική της υποταγής σαν μονόδρομο και απαξιώνοντας την απλή λογική σαν παραλογισμό επιτείνομε την κρίση. 
Μια αριστερά που έχασε τον προσανατολισμό της από τον αντιμνημονιακό  αγώνα στη μνημονιακή προσαρμογή, μια παλαιοδεξιά έξω από το αστικό  πλαίσιο, που επιμένει στον καταστροφικό δρόμο της, μια κυρίως υπεύθυνη της προμνημονιακής και μνημονιακής καταστροφής σοσιαλδημοκρατία, που καμώνεται ότι αγνοεί την ευθύνη της, μερικά πρόσκαιρα μορφώματα αφέλειας, διαπλοκής και γελοιότητας, ιδού το κυρίαρχο σημερινό πολιτικό σκηνικό μας. Περί εθνικής πολιτικής, ελληνικού δρόμου ανάπτυξης, πατριωτικής παράδοσης και ανανέωσης, δεν ακούγεται πια τίποτε, καθώς τα κοράκια της ενημέρωσης, οι γραικύλοι της μονοδρομιακής  πρακτικής  και οι διαφθορείς της πολιτικής, της κοινωνίας και της οικονομίας καλύπτουν τα πάντα.
 Η  καταστροφή του Λόγου έχει συντελεσθεί. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει μόνο αν συνειδητοποιούσε την αλήθεια των πραγμάτων, αν πίστευε στη δύναμη της, αν αγωνιζόταν για το μέλλον της. Αλλά αντί της αλήθειας, της πίστης, του αγώνα, επικρατούν τα "Μνημόνια". Η σημερινή "αριστερή" πολιτική της αθλιότητας εντάσσεται άνετα στην αθλιότητα της πολιτικής των προηγούμενων και των επόμενων δεξιών κυβερνήσεων. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, δεν περιμένομε πια κανένα θαύμα. Αυτοκτονούμε.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016



 Η  ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ  ΤΗΣ  ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ 

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη

Η νεοτερικότητα καταρρέει. Καταρρέει ακριβώς εκεί όπου γιγαντώθηκε, στην Αμερική, της οποίας η κατάκτηση σηματοδότησε την έναρξη της, καταρρέει σήμερα, μέσα σε πάταγο, αφίνοντας τη σκόνη της να εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, καταρρέει ύστερα από μια μεγάλη περίοδο θαυμαστών επιτευγμάτων, αλλά και και μια μεγάλη σειρά μερικών καταρρεύσεων. Η νεοτερικότητα υπήρξε ένας πολύπλοκος συνδυασμός θεωρητικών και πρακτικών γεγονότων και ιδεών, από την επανάσταση της επιστήμης και της τεχνικής, την ανακάλυψη  νέων χωρών και νέων δρόμων επικοινωνίας, την προαγωγή της πολιτικής, της κοινωνίας και της οικονομίας, μέχρι το έσχατο όριο της παγκοσμιοποίησης, του καπιταλισμού και της καθυπόταξης της φύσης, του πολιτισμού και του ανθρώπου. Μέσα στη νεοτερικότητα συντελέστηκε ένας αδυσώπητος αγώνας ανάμεσα στη φύση και στο πνεύμα, μεταξύ ατόμου και συλλογικότητας, στην αντιπαράθεση λόγου και ιστορίας. Οι πρώτοι αιώνες της γεωγραφικής εξάπλωσης σε ολόκληρο τον πλανήτη μας, της διάδοσης της επιστημονικής γνώσης σε όλα τα πεδία του επιστητού, της επικράτησης της λογικής και της φιλοσοφίας στο νεότερο κράτος, κατέληξαν στους τελευταίους αιώνες του ανορθολογικού ρομαντισμού, της μοντέρνας αφηρημένης τέχνης και των μεγάλων πολεμικών αναμετρήσεων. Η νεοτερικότητα παρέδοσε τον ανθρωπισμό στη βαρβαρότητα, τις μεγάλες αφηγήσεις στην πιο μίζερη καθημερινότητα, το είναι, τον λόγο και το δίκαιο στο μηδενισμό, στο παράλογο και στην αταξία.
Η εποχή της μετανεοτερικότητας έχει ήδη προχωρήσει, διαστρέφοντας τον ανθρώπινο ψυχισμό, καθώς μετέβαλε το πρόσωπο σε άτομο, τον δημιουργό σε καταναλωτή, τον πολίτη σε υπήκοο. Παράλληλα η σύγχρονη εποχή αφαίρεσε από την κοινωνία  την ιστορική μνήμη, τη μεταφυσική πίστη και τη συλλογική ταυτότητα. Και τέλος στους έσχατους καιρούς, η οικονομία αντικατέστησε την πολιτική, η πληροφορία την παιδεία, η παγκοσμιοποίηση το έθνος, τον πολιτισμό και την ιστορία. Ένας νέος μεσαίωνας προβάλλει στον ορίζοντα του χρόνου, επαναφεροντας στη μνήμη μας το μεσοπόλεμο του περασμένου αιώνα, με ότι αυτός συνεπάγεται. Το φάντασμα του βαρβαρισμού, της γερμανικής Ευρώπης και της φασιστικής Αμερικής, στοιχειώνει την σκέψη των σκεπτόμενων ανθρώπων. Η επικράτηση του Τράμπ στην αμερικανική προεδρία εντάσσεται στη σειρά των τελευταίων εξελίξεων, που συντελέστηκαν αναπόφευκτα στην αντιπαράθεση λαϊκισμού, ξενοφοβίας και γενικότερου νεοσυντηρητισμού από τη μια μεριά και εξαθλίωσης των μεσαίων και κατώτερων τάξεων,  ανυπαρξίας μεταναστευτικής πολιτικής και διάψευσης κάθε ελπίδας βελτίωσης της σημερινής καταστάσεως από την άλλη. Με την πείρα του πρόσφατου βρετανικού παραδείγματος και στην προοπτική των επόμενων εκλογικών αναμετρήσεων στην Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία και Γερμανία, και της οικονομικής αποτυχίας και της κοινωνικής απορρύθμισης σε Ελλάδα, Ιταλία και Πορτογαλία, καθώς και μπροστά στη διαφαινόμενη γενικότερη παγκόσμια αναταραχή, οι χθεσινές αμερικανικές εκλογές  σηματοδοτούν την ύστατη ευκαιρία της Ευρώπης να αντιδράσει στην ολοκληρωτική διάλυση και την καταστροφή, που επί τόσον καιρό και  με τόση επιθετική επιμονή η ίδια προπαρασκεύασε.
Ωστόσο η ιστορία δεν είναι ποτέ μονοσήμαντη. Η ανθρώπινη ύπαρξη αντιπαραθέτει πάντα το είναι στο μηδέν, την αισιοδοξία στην απελπισία, τη ζωή, τη φύση και το πνεύμα στο θάνατο, την καταστροφή και την ερήμωση. Έτσι, αναλύοντας τη βρετανική περίπτωση, η  αποχώρηση ενός κράτους από τη σημερινή Ευρώπη αφενός οδηγεί στη διάλυση του ευρωπαϊκού κατεστημένου, αλλά αφετέρου ανοίγει το δρόμο στη θεμελίωση μιας νέας Ευρώπης, διαλυόμενη ως καταπιεστικό σύνολο και λυόμενη συγχρόνως ως ελεύθερο δημιούργημα, για την ανασυγκρότηση της ευρωπαϊκής ιδέας και τη μεταβολή της σε πρόγραμμα πρακτικής πολιτικής. Κατά τον ίδιο τρόπο και η ανάδειξη του αμερικανικού "τραμπισμού" δημιουργεί νέες συνθήκες διαμόρφωσης μιας άλλης ευρωπαϊκής πολιτικής.  Ο επαγγελόμενος απομονωτισμός, που δεν είναι καθόλου  άγνωστος στην αμερικανική ιστορία, ο προστατευτισμός και ο συνεπόμενος οικονομικός ανταγωνισμός κλονίζουν συθέμελα την νεοτερική παγκοσμιοποίηση και αναιρούν αντίστοιχα τις καταστροφικές της συνέπειες για τους αδύναμους λαούς και τα εθνικά κράτη. Η  εξομάλυνση των σχέσεων ΗΠΑ και Ρωσίας, η διευθέτηση του μεσανατολικού προβλήματος , η αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ, μολονότι φαίνονται και προφανώς είναι αντιφατικά, αόριστα και ανεπίδεκτα αξιολόγησης, εν τούτοις δεν στερούνται ιδιαίτερης σημασίας. Το σίγουρο είναι ότι η κατάρρευση της νεοτερικότητας ανοίγει μια νέα σελίδα στην παγκόσμια ιστορία. Εξαρτάται απο τη συνειδητοποίηση  αυτής της νέας καταστάσεως, την ανάληψη των ανάλογων πρωτοβουλιών και τον γενικότερο αγώνα των λαών της Ευρώπης για τη ζωή και το μέλλον τους να εγγράψουν σε αυτή τη σελίδα τη δική τους ιστορία.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016


Η  ΕΥΡΩΠΗ  (ΔΙΑ)ΛΥΟΜΕΝΗ





Του  Στρατή  Παπαμανουσάκη







Από τη νύκτα της 23 προς 24 Ιουνίου 2016 και μετά η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό το παράδοξο, παράλογο, και καταπιεστικό κατασκεύασμα, ουσιαστικά δεν υπάρχει πια. Η Ευρώπη των ιδεών, της πολιτικής και των θεσμών, αρχικά δημιούργημα της ελληνικής μυθολογίας, διατρέχοντας μια διαδρομή τριών  χιλιετιών, από τον μύθο στον λόγο, με διαστροφική  κατάληξη στη γερμανική λογική, αυτοαναιρέθηκε σε μια και μόνο μέρα στο δημοψήφισμα της «Γηραιάς Αλβιόνος».

Είναι οδυνηρό, αλλά είναι αληθινό. Η διάψευση των ελπίδων πολλών γενεών ευρωπαίων, η κατάρρευση των προσπαθειών προσωπικοτήτων και λαών της ηπείρου μας, η ανατροπή ολόκληρου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος του περασμένου και του σημερινού αιώνα, είναι γεγονός. Είναι η επισημοποίηση της κατάρρευσης ενός οργανισμού νεκρού, αποκομμένου από τις ρίζες του, ενός αδιέξοδου συστήματος παραγωγής δυστυχίας, μιας γραφειοκρατικής, ολιγαρχικής και τυραννικής εξουσίας, πέρα από κάθε λαϊκή, δημοκρατική και κοινωνική νομιμοποίηση. Στο εξής το ντόμινο της απόσχισης των ευρωπαϊκών κρατών, με ορατή διαδρομή μέσω της Ολλανδίας, Φινλανδίας, Γαλλίας, Δανίας, Σουηδίας, Πολωνίας, Ουγγαρίας, Αυστρίας και ούτω καθεξής, κατά το μέτρο της εντάσεως του ευρωσκεπτικισμού, δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, μετά την προχθεσινή  «Μάχη τη Αγγλίας», προχωρεί αναπόφευκτα προς τη λήξη του, με την οριστική ήττα του τελευταίου Ράιχ.

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση υπήρξε παράδοξη, επιχειρώντας να οικοδομήσει μια υπερεθνική πολιτειακή οργάνωση στη βάση της οικονομίας, χωρίς πολιτική και ηθική θεμελίωση, δημιουργώντας ένα γίγαντα με πήλινα πόδια, που θρυμματίστηκε με πάταγο.

Υπήρξε παράλογη, προσπαθώντας να αντικαταστήσει τον ελληνικό, τον ρωμαϊκό και τον χριστιανικό Λόγο, τις τρεις συνισταμένες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, με τον παραλογισμό της εμπορευματικής, οικονομιστικής, και καπιταλιστικής ανάπτυξης, προσδίδοντας μια απάνθρωπη, μισόκοσμη και αντίθεη μορφή στην ευρωπαϊκή κοινωνία.

Υπήρξε καταπιεστική, επιβάλλοντας δεσμά λιτότητας, στερήσεων και εξαθλίωσης στην ανθρώπινη ελευθερία, καταστρέφοντας την φυσική ισότητα με την επικράτηση των πολυεθνικών, των τραπεζών και του χρηματιστηρίου, και εξαφανίζοντας την αλληλεγγύη με την πρακτική του ανταγωνισμού, της διάλυσης της ανθρώπινης οντότητας και την εξόντωση των συλλογικών ταυτοτήτων.

*



Από τα Ουράλια όρη μέχρι τον Ατλαντικό ωκεανό, η Ευρώπη αποτέλεσε χωνευτήρι γεωγραφικό, φυλετικό, πολιτισμικό. Η Ευρώπη μπαίνει στην ιστορία με τους κρήτες, τους ίωνες και τους δωριείς, που διαμορφώνουν την ελληνική πολιτιστική συνιστώσα. Η λατινική συνιστώσα, από τη βασιλεία στη δημοκρατία και στην αυτοκρατορία, διαμορφώνει το κράτος. Και από τον ελληνορωμαϊκό κόσμο, γεννιέται το Βυζάντιο, προπύργιο του ελληνισμού, του χριστιανισμού και της ρωμαϊκής παράδοσης. Πέρα απ’ αυτό, μετά την πτώση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους,  τα “βαρβαρικά” βασίλεια δημιουργούν την καρολίγγεια Ευρώπη, τη ρωμανική, τη φεουδαρχική, την παπική Ευρώπη. Και όταν από το χριστιανικό σχίσμα και τις σταυροφορίες μέχρι την Άλωση, το Βυζάντιο πέφτει, από το θάνατό του αναγεννιέται η Δυτική Ευρώπη. Ο ουμανισμός, οι ανακαλύψεις των νέων χωρών, η επιστήμη ωθούν στη μεταρρύθμιση, στην ανάπτυξη, στον σχηματισμό των νέων κρατών. Η μοναρχία, ο κλήρος, η αριστοκρατία, οδηγούν τους ευρωπαίους από πόλεμο σε πόλεμο. Ο εκατονταετής (1337-1455), ο τριακονταετής (1618-1648), ο επταετής πόλεμος (1756-1763), διαμορφώνουν τον θρησκευτικό, τον δυναστικό, τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης. Ύστερα οι γαιοκτήμονες, κατόπιν οι αστοί και τέλος οι εργάτες μετατρέπουν τον πόλεμο σε επανάσταση. Στην αγγλική επανάσταση του 1648, στη γαλλική επανάσταση του 1789, στη ρωσική επανάσταση του 1917.

Παρ’ όλα αυτά και μέσα σ’ αυτά, η Ευρώπη προχωρεί από τις ρωγμές και τις διασπάσεις, στην πολιτική, την οικονομική και την πνευματική της ανάπτυξη. Σταματά τους άραβες και τους οθωμανούς, δημιουργεί τα εθνικά κράτη, κυριαρχεί στον κόσμο. Και τότε ξαναφανερώνεται μια παλιά ιδεολογία, η ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας. Όμως ο δρόμος δεν είναι εύκολος, καθώς περνά από τους ναπολεόντειους πολέμους στις εθνικοαπελευθερωτικές επαναστάσεις, στον γαλλογερμανικό πόλεμο, στους βαλκανικούς πολέμους, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στον ψυχρό πόλεμο. Αλλά στον 20ο αιώνα, ύστερα από το Υπόμνημα του Αριστείδη Μπριάν του 1929 και τη Δήλωση του Ρομπέρ Σουμάν του 1950, αρχίζει η οικοδόμηση των πρώτων ευρωπαϊκών οργανισμών. Ευρωπαϊκός Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας, Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (1948), Συμβούλιο της Ευρώπης (1949), Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (1951), Κοινή Αγορά, Ευρατόμ (1956), Θεσμοί της ΕΟΚ (1958), Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1985), Ευρωπαϊκή Ένωση (1992). Ρώμη, Μάαστριχτ, Άμστερνταμ, Ευρώπη των έξι, των δώδεκα, των δεκαπέντε. Ύστερα η Ευρώπη των είκοσι επτά επιτέλους προχωρεί για την ολοκλήρωσή της. Ωστόσο το προτεινόμενο Σύνταγμα του 2004, που επιβάλλεται από πάνω, στην κατεύθυνση της μοντέρνας κεφαλαιοκρατικής, νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, χωρίς δημοκρατική και πολύ περισσότερο κοινωνική νομιμοποίηση, απορρίπτεται. Οι ευρωπαίοι διατηρούν τις αμφιβολίες τους για την Ευρώπη. Και τότε αντί του Συντάγματος η γερμανική προεδρία της ΕΕ, μετά τη Διακήρυξη του Βερολίνου, προωθεί τη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισσαβόνας του Δεκεμβρίου 2007, και έκτοτε κυριαρχεί στην Ευρώπη.

*



Η γερμανική πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη επιβλήθηκε ύστερα από δύο προηγούμενες προσπάθειες. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η ηττημένη Γερμανία, υπό την ανοχή των νικητριών Δυνάμεων, καταξέσχισε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του Ιουνίου 1919, οργάνωσε προκλητικά τον επανεξοπλισμό της, από τις αρχές του 1933, αμέσως μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, επέτυχε την απόδοση του Σάαρ με το δημοψήφισμα του Ιανουαρίου 1935, ανακατέλαβε αιφνιδιαστικά τη Ρηνανία με το πραξικόπημα του Μαρτίου 1936, δημιούργησε μυστικά τον Άξονα με την Ιταλία και την Ιαπωνία τον Οκτώβριο και Νοέμβριο 1936, εκβίασε το Άνσλους του Μαρτίου 1938 και την αρπαγή της Αυστρίας, επέβαλε την επαίσχυντη παράδοση της Τσεχοσλοβακίας με τη Συμφωνία του Μονάχου του Σεπτεμβρίου 1938 και επέτυχε τη σύναψη του συμφώνου Μολότωφ - Ρίμπεντροπ του Αυγούστου 1939. Μετά μία ακριβώς εβδομάδα άρχιζε από τα σύνορα της Πολωνίας η δεύτερη μεγάλη παγκόσμια ανθρωποσφαγή.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αποφάσεις της Διασκέψεως του Πότσνταμ του Αυγούστου 1945 καθόρισαν την μεταπολεμική τύχη της ηττημένης Γερμανίας και τον διαχωρισμό του εδάφους της σε τέσσερις ζώνες στρατιωτικής κατοχής, υπό το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου. Η δημιουργία της δυτικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας τον Μάιο 1049 και της ανατολικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας τον Οκτώβριο 1949, κατέληξε τελικά ύστερα από την πτώση του τείχους του Βερολίνου το Νοέμβριο του 1989,  στη Συμφωνία της Μόσχας των Δύο συν Τεσσάρων, του Σεπτεμβρίου 1990, για την ενοποίηση της Γερμανίας. Ουσιαστικά η Δυτική Γερμανία, ενεργό μέλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων από τη σύσταση τους, απορρόφησε την Ανατολική Γερμανία και ολοκλήρωσε την εδαφική της επέκταση, προωθώντας την πολιτική και οικονομική της πολιτική στην Ευρώπη.

Πρωταγωνιστώντας στην εξέλιξη  της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Συνθήκη Μάαστριχτ του Φεβρουαρίου 1992, Άμστερνταμ του Φεβρουαρίου 1997 και Λισσαβόνας του Δεκεμβρίου 2007, μετά την αποτυχία του Ευρωσυντάγματος του 2004, βρέθηκε, με την έκρηξη της οικονομικής κρίσης του 2008, στην κορυφή της ευρωπαϊκής ηγεσίας. Εκμεταλλευόμενη την αμερικανική ευμένεια, τη γαλλική συνεργασία, την αγγλική αποστασιοποίηση, τη συμμαχία των βόρειων και την αδυναμία των  νότιων ευρωπαϊκών χωρών, επωφελήθηκε υπέρμετρα από το μοντέλο της ατελούς ευρωπαϊκής ενότητας και τη νομισματική πολιτική του ευρώ, χωρίς οικονομική βάση και χωρίς πολιτικούς θεσμούς ελέγχου και κατανομής της ευημερίας. Η αποθέωση της οικονομίας της αγοράς και του δικαιώματος του επιχειρείν, η διόγκωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η άκρατη εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού, οδήγησαν στη μεγέθυνση των ανισοτήτων στην Ευρώπη, σε μεγάλα εμπορικά ελλείμματα της περιφέρειας και σε αντίστοιχα πλεονάσματα της Γερμανίας, έτσι ώστε από θέσεως ισχύος να μπορεί να αποφασίζει για την τύχη ολόκληρης της Ευρώπης. Η κρίση έπληξε με σφοδρότητα Ιρλανδία, Ισλανδία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο και συνεχίζεται με τις προβλέψεις για την ίδια τύχη που περιμένει  Γαλλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Λεττονία, Σλοβενία, μέχρι να φτάσει στην καρδιά της ευρωπαϊκής οικονομίας, την ίδια τη Γερμανία. Η πορεία αυτή φαίνεται τώρα να τελειώνει.



*

Αλλά ταυτόχρονα αρχίζει μια αντίστροφη πορεία. Ο δρόμος για τη θεμελίωση, την ανάπτυξη, την ολοκλήρωση της νέας Ευρώπης. Η  Ευρώπη διαλυόμενη, παραμένει ταυτόχρονα και λυόμενη. Η διάλυση του σημερινού ευρωπαϊκού καθεστώτος συνεπάγεται και την αποδέσμευση των ευρωπαίων από τα καταπιεστικά δεσμά των αντιευρωπαϊκών κατοχικών  δυνάμεων, οδηγεί στη λύση της γνήσιας έκφρασης της Ευρώπης, ανασυγκροτεί την ευρωπαϊκή ιδέα και την μεταβάλλει σε πρόγραμμα πρακτικής πολιτικής.

Τι σημαίνει όμως ολοκλήρωση της Ευρώπης, κοινό ευρωπαϊκό σπίτι, ομοσπονδία της Ευρώπης; Πρώτα ευρωπαϊκή συνείδηση, ύστερα ευρωπαϊκή πράξη. Ευρωπαϊκές αξίες βασισμένες στην ελληνική παιδεία, στην χριστιανική πίστη, στη ρωμαϊκή οργάνωση. Ξεπέρασμα του παρελθόντος, του εξωτισμού, της άρνησης. Απαλλαγή από τον δογματισμό, τον αγνωστικισμό, τον ατομοκεντρισμό. Σεβασμός στον άνθρωπο, στην προσωπικότητα, στην κοινότητα. Ελευθερία, μέτρο, αλήθεια.

Πάνω σ’ αυτά κτίζεται η οικονομική, κοινωνική, πολιτική ένωση. Αλληλεγγύη των λαών, ανθρωπιστική παιδεία, κοινωνική πολιτική. Θεσμική κατοχύρωση, πολιτική οργάνωση, ισόρροπη ανάπτυξη. Διεύρυνση προς όλους τους ευρωπαίους, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, ανεξαρτησία από κάθε μη ευρωπαίο, χάραξη ευρωπαϊκού και μόνο δρόμου. Σταθερότητα στον κόσμο, ανοχή των άλλων πολιτισμών, συνεργασία μ’ όλες τις χώρες και τους λαούς. Η  ένωση της Ευρώπης πρέπει να πάρει πολιτική υπόσταση, να ισορροπήσει οικονομία και οικολογία και να πραγματοποιήσει την πνευματική της ενότητα. Η ιδέα της Ευρώπης, όλης της Ευρώπης, όλων των ευρωπαίων, οφείλει να γίνει πλέον πράξη της Ευρώπης, ενοποίηση της Ευρώπης, πραγματική ευρωπαϊκή ένωση. Ο ευρωπαίος άνθρωπος, ο ευρωπαϊκός κόσμος, το μέλλον της Ευρώπης εγκαταλείπει  πια την κατεστραμμένη, σημερινή, διαλυόμενη  Ευρώπη και αναζητά την  ελπιδοφόρα, αυριανή Λυόμενη Ευρώπη.


Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016


ΠΑΣΧΑ  ΧΩΡΙΣ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ
 

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη

 
Το Πάσχα, υπό την αρχική ιουδαϊκή  του έννοια, συμβολίζει τη διάσωση των εβραίων, με τη θαυμαστή διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης, και κατ’ επέκταση το πέρασμα από τη δουλεία στην ελευθερία, και την κάθαρση από την αμαρτία στο δρόμο προς τη σωτηρία.  Το Πάσχα αποτελεί και κατ’ εξοχήν ελληνική εορτή, συνταιριάζοντας την αναγέννηση της φύσης κατά την Άνοιξη, στην αρχαιοελληνική εκδοχή, την Ανάσταση του Θεανθρώπου, στη χριστιανική παράδοση των ελλήνων και την εθνική Παλιγγενεσία, στη νεοελληνική ιστορία.  Το ελληνικό Πάσχα του 2016 πάντως θα παραμείνει στη μνήμη μας χωρίς κανένα από τους ποιοτικούς προσδιορισμούς της Ανάστασης, χωρίς τη βίωση της αναγέννησης και την πραγμάτωση της ελπίδας, χωρίς καν την φανέρωση μιας αλλαγής στη ζωή μας και στην πατρίδα μας.

Το «μνημόνιο», η «αξιολόγηση», το «ευρώ», παρέμειναν οι σταθεροί άξονες κάθε αξιακής, ιστορικής, και οικονομικής προσέγγισης, προ και μετά το Πάσχα. Ο Πρωθυπουργός της κατ’ ευφημισμό «αριστερής» κυβέρνησης φρόντισε να αυτοδιαψευσθεί και πάλι, με τα φληναφήματα περί διπλής ανάστασης. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, συνέχισαν τον αυτοδιασυρμό τους, απαρνούμενα κατ’ επίφαση, τα μνημονιακά μέτρα που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο, που τα ίδια ψήφισαν. Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στο ελληνικό προτεκτοράτο των Μνημονίων και του ευρώ,  θυμήθηκε τώρα που εξέλειπε το μέτρο, τον «άνθρωπο», υπεράνω του «χρήματος».

Αλλά και ο πνευματικός κόσμος, οι εναπομείναντες εργαζόμενοι και οι λεγόμενοι παράγοντες της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, η εκκλησία, το σχολείο και το πανεπιστήμιο, παρέμειναν, με λίγες εξαιρέσεις, ανύπαρκτοι, αμέτοχοι, και απόντες από κάθε προσπάθεια περάσματος, αναγέννησης, και υπέρβασης της θλιβερής, πρωτοφανούς και επαίσχυντης εξαετούς μνημονιακής περιόδου της πατρίδας μας. Από το περασμένο καλοκαίρι, οπότε η χρεωκοπία της Δεξιάς όλων των αποχρώσεων της Μεταπολίτευσης συμπορεύτηκε με το τέλος της ελληνικής Αριστεράς, στην Ελλάδα κυριαρχεί η μονοδιάστατη αντίληψη των πραγμάτων, η εθελούσια αποδοχή της ξενοκρατίας, η απάρνηση του ελληνικού πνεύματος της αντίστασης. Το άλας εμωράνθη. Το Πάσχα αποσπάστηκε και διαχωρίστηκε από την Ανάσταση. Και έτσι το φετινό Πάσχα δεν έφερε καμία Ανάσταση.

Ένας προσεκτικός παρατηρητής όμως θα διακρίνει την Ελλάδα μέσα στον κλυδωνιζόμενο κόσμο, στην όξυνση της διαπάλης της νέας φάσης του ανατολικού ζητήματος  και στην καταρρέουσα γερμανική Ευρώπη των τραπεζών και του κεφαλαίου. Η αντιπαράθεση Ρωσίας και ΝΑΤΟ, Κίνας και Αμερικής, Ισλάμ και Ισραήλ, ταράζει την παγκόσμια σταθερότητα, την οικονομική πρόοδο και την κοινωνική ειρήνη. Τα κύματα των προσφύγων, ο εμφύλιος στη Συρία και η τουρκική κρίση λόγω του κουρδικού οδηγούνται προς ανεξέλεγκτες καταστάσεις, στις οποίες η Ελλάδα προορίζεται για το ρόλο του θύματος. Στην Ευρώπη η αμφισβήτηση των αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η άνοδος της άκρας δεξιάς στην Αυστρία, τη Γαλλία και αλλού, το Δημοψήφισμα στη Βρετανία, οι εκλογές στην Ισπανία, ο οικονομικός κατήφορος στην ίδια τη Γερμανία και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, το μνημόνιο στην Ελλάδα, οι αναταράξεις στην Ιταλία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Φινλανδία, ο εργατικός αναβρασμός στη Γαλλία, η δυσαρμονία των ευρωπαϊκών θεσμών, η αμερικανική πίεση και η ρωσική αυτονομία, η προσφυγική κρίση και η σαφής αντιπαράθεση των ευρωπαίων, επαναφέρουν στη σκηνή το φάσμα της ευρωπαϊκής διάσπασης. Δεν πρόκειται πλέον για το φάντασμα του κομμουνισμού, τον οποίο εξόρκισαν «κομμουνιστές» και μη. Ούτε για το φάντασμα του ενδοευρωπαϊκού πολέμου, επειδή ένα Δ΄ Ράϊχ  φαντάζει ως ένας μεγάλος και απεχθής αναχρονισμός, και ο φόβος ενός παγκοσμίου πολέμου συγκρατεί τη σύγκρουση με τη Ρωσία, τουλάχιστον προς το παρόν. Αλλά το φάσμα ή το όραμα της κοινωνικής και οικονομικής απελευθέρωσης παραμένει ακόμη ζωντανό στη σκέψη πολλών ευρωπαίων, ανάμεσα τους και αρκετών ελπίζω ελλήνων. Είναι για εμάς, το όραμα της αποτίναξης των μνημονίων, της επαναφοράς της εθνικής κυριαρχίας, της οικονομικής ανασυγκρότησης, της κοινωνικής προκοπής. Είναι το όραμα της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, του Πνεύματος.  Είναι το μόνο όραμα που συμβαδίζει με το Πάσχα και την Ανάσταση, αυτή την Ανάσταση που μας έλειψε φέτος.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015


 

 

 

 

 

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ  ΠΟΡΕΙΑ
 

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη
 

      Κατά τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός λαός βιώνει ένα ακόμη συνταρακτικό δράμα της ιστορίας του. Η Μεταπολίτευση του ’74 τερμάτισε το αυταρχικό καθεστώς, θεμελίωσε τη Β΄ Δημοκρατία και πραγματοποίησε σειρά κοινωνικοοικονομικών αλλαγών. Αλλά ταυτόχρονα εξέθρεψε τον λαϊκισμό, επέβαλε την κομματοκρατία και διόγκωσε τη διαφθορά. Οι τελευταίες προμνημονιακές κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και Παπανδρέου οδήγησαν στο σημείο μηδέν τη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας. Έκτοτε η εποχή των Μνημονίων επανέφερε τη χώρα στην παλαιά κατάσταση της ξένης εξάρτησης, σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης και ηθικής χρεωκοπίας. Το πρώτο Μνημόνιο απέδειξε την ανεπάρκεια, την κατάπτωση και το αδιέξοδο του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου διακυβέρνησης και του κοινωνικού υποβάθρου της.  Το δεύτερο Μνημόνιο  επέφερε την πλήρη χρεωκοπία ολόκληρου του παλιοκομματικού συστήματος, των αρχών της δυτικόστροφης κοινωνίας και των αξιών της νεοτερικής διανόησης. Το τρίτο Μνημόνιο συνυφάνθηκε με την προδοσία της Αριστεράς, έφερε τον  τόπο στο χείλος της καταστροφής του κοινωνικού ιστού και δημιούργησε φόβους για το εθνικό μέλλον της χώρας.

    Υπήρξαν συγκεκριμένα αίτια αυτής της κατάρρευσης. Η μνημονιακή περίοδος βασίστηκε δογματικά σε τρία μεγάλα ψεύδη, που καλλιεργήθηκαν συστηματικά σε ολόκληρη την Μεταπολίτευση. Πρώτον ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, ενώ μάλλον η Δύση ανήκει ιστορικά, πολιστικά και ηθικά στην Ελλάδα, η οποία εξάλλου βρίσκεται στον ενδιάμεσο χώρο Ανατολής κι Δύσης. Περιλαμβάνει  έτσι στοιχεία και από τις δυο περιοχές, από την αλεξανδρινή παράδοση μέχρι την Ορθοδοξία και την Εθνική Αντίσταση. Και η ίδια η έννοια της Ευρώπης δεν είναι παρά το τρίπτυχο της ελληνικής φιλοσοφίας, του ελληνοχριστιανισμού και του ελληνορωμαϊκού δικαίου. Δεύτερον ότι το Μνημόνιο αποτελεί το πρόγραμμα σωτηρίας της χώρας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η επανάληψη των παλαιών  προσπαθειών  κακέκτυπου εξευρωπαϊσμού, εκσυγχρονισμού και καπιταλιστικοποίησης της Ελλάδας, με θυσία όλων των ιδαίτερων χαρακτηριστικών της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας. Από τη Σύνοδο Φερράρας–Φλωρεντίας, μέχρι τη Βαυαροκρατία και μέχρι τον Εμφύλιο. Τρίτον ότι η δραχμή αποτελεί καταστροφή, ενώ το εθνικό νόμισμα κάθε χώρας, πάντα ως μέσον και όχι ως σκοπός, συντελεί στην ανάπτυξη της οικονομίας της και στις σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα θα ανακόψει την καταστροφική οικονομική της πορεία. Μια χώρα στερούμενη νομισματικής πολιτικής αδυνατεί να χειρισθεί καν την οικονομική της πολιτική και παραμένει υποχείρια  των επικυριάρχων της.

      Αυτά τα κυρίαρχα, αδιαμφισβήτητα και αδιαπραγμάτευτα ψεύδη, που διαμόρφωσε η διαπλοκή πολιτικών, οικονομικών και επικοινωνιακών δυνάμεων, κατευθύνουν  την πλειονότητα της κοινωνικής βάσης της χώρας και το σύνολο των πολιτικών κομμάτων του λεγόμενου ευρωπαϊκού τόξου. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο ελληνοκεντρισμός, πέρα από κάθε εθνικισμό, με την ιστορική του βάση, ανανεωμένος με τη νεοελληνική δύναμη εθνικού κέντρου και παγκόσμιας ομογένειας, με τη γεωπολιτική αξία της χώρας και την ελληνική δημιουργικότητα, που στραγγαλίζεται στις ευρωπαϊκές συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει σε νέες αναπτυξιακές κατευθύνσεις τον τόπο. Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, με την εφαρμογή πολιτικής μεταρρύθμισης, στο Σύνταγμα, στα κόμματα και στη Δικαιοσύνη,  με την οικονομική και φορολογική αλλαγή, στις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τη ναυτιλία και τον τουρισμό και με την εδραίωση της κοινωνικής πολιτικής, στο ασφαλιστικό, το αγροτικό και το εργατικό ζήτημα, αποτελεί μοναδική διέξοδο. Το εθνικό νόμισμα, εξάλλου, από την καθιέρωση του οποίου θα προέλθει αύξηση των εξαγωγών και του τουριστικού συναλλάγματος, θα υποστηριχθεί η αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου και θα εξασφαλισθεί η κοινωνική πολιτική της χώρας, οδηγεί σε νέες διεργασίες ολόκληρη την εθνική προσπάθεια.

      Η πορεία της χώρας στις συνθήκες της ευρωπαϊκής υποτέλειας, της μνημονιακής πολιτικής, και του σκληρού ευρώ είναι αδιέξοδη. Το δημόσιο χρέος αυξάνεται, η ανεργία γιγαντώνεται, η ύφεση συνεχίζεται. Η ανάπτυξη απομακρύνεται, η νεολαία ξενιτεύεται, ο λαός εξαθλιώνεται. Μόνον ο ελληνικός κοινωνικός δρόμος, με προσήλωση στις αρχές του ανθρωπισμού, της ιστορίας και του πολιτισμού μας, μπορεί να οδηγήσει σε έξοδο από τη σημερινή κρίση. Μόνον ένας νέος φορέας αλλαγής, πέρα από τα χρεωκοπημένα πολιτικά σχήματα, στηριγμένος στη λαϊκή βάση, στις κοινωνικές δυνάμεις της εργασίας και της διανόησης και στις αρχές του δικαίου, μπορεί να αναστρέψει την καθοδική πορεία της χώρας. Και μόνον ένα γενναίο μεταρρυθμιστικό-επαναστατικό πρόγραμμα σε όλους τους τομείς της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας μπορεί να επιφέρει τη λύτρωση από τη σημερινή κακοδαιμονία.

      Ο στόχος, το μέσο και ο τρόπος της αλλαγής αυτής της πορείας διεξόδου, της ελληνικής κοινωνικής κίνησης, της αντίστροφης πορείας της χώρας, προσφέρονται ως μοναδική λύση του σημερινού ελληνικού προβλήματος. Όσο γρηγορότερα κατανοηθούν τα ψεύδη που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία, και όσο ταχύτερα διαδοθούν οι αλήθειες που αποκρύπτονται από τον ελληνικό λαό, τόσο πιο σύντομη θα είναι η  δύσκολη μεταβατική, αντίστροφη πορεία της χώρας προς τη σωτηρία της.

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015


 

 

 

 

 

H  ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ  ΛΟΓΟΥ
 

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη
 

      Σε τρεις μόλις μέρες από σήμερα, καθώς, όπως λέγεται, στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, οι εκλογές πιστεύεται ότι θα επιφέρουν τη λύση του ελληνικού προβλήματος. Αλλά αυτή η πίστη κλονίζεται από τα γεγονότα και τη λογική των πραγμάτων.

Προφανώς το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι απλώς η εκλογή νέου κοινοβουλίου και η ανάδειξη νέας κυβέρνησης  προς διαχείριση μιας δεδομένης κατάστασης. Τα συσσωρευμένα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, ηθικά και πνευματικά  ζητήματα που ανέδειξε η κρίση του 2010, είναι αυτά που απαιτούν τη λύση τους. Και εδώ βρίσκεται η αντίφαση. Επί πέντε έτη η λογική του «Μνημονίου» επικράτησε σε πείσμα κάθε λογικής. Τον Ιανουάριο επιτέλους το κλίμα άλλαξε και τον Ιούλιο η αντιμνημονιακή πολιτική επικυρώθηκε με το Δημοψήφισμα. Όμως την επομένη το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, όχι συνολικό και προς το μνημόνιο και προς τον παλαιό πολιτικό κόσμο και προς τις κυβερνητικές  παλινωδίες, μετατράπηκε σε ναι. Οι εκλογές γίνονται πλέον για την πανηγυρική παλινόρθωση του «Μνημονίου», την αποκατάσταση του παλαιοκομματισμού και την απαλλαγή της κυβέρνησης από τη συνεπή πλευρά της. Η λύση των ελληνικών προβλημάτων αναζητείται ξανά στη συνταγή του παρελθόντος, που έχει απορριφθεί, έχει καταστρέψει τον τόπο και έχει αποτύχει. Αντί του Λόγου το «ανύποτο».

Η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Κατά την αρχαιότητα ο ελληνισμός μεγαλούργησε κάτω από την κυριαρχία των ιδεών, της φιλοπατρίας και του  κοινού Λόγου. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο συντηρήθηκε εξελληνίζοντας τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή αυτοκρατορία πάλι με τη δύναμη του Λόγου, της πίστης και των ιδεών του. Και στη νεότερη εποχή αναγεννήθηκε από τη στάκτη του με τα ιδανικά της πατρίδας, της ορθοδοξίας και του διαφωτισμού, και προχώρησε με το σύνθημα  της Μεγάλης Ιδέας.
 
Οι λαοί, τα κράτη και οι πολιτισμοί διαλύονται και καταστρέφονται μάλλον από εσωτερική κατάπτωση παρά από εξωτερικούς εχθρούς. Όταν οι συνεκτικοί δεσμοί τους χαλαρώσουν, όταν τα στοιχεία της ηθικής τους ύπαρξης εξασθενίσουν και όταν ο κοινός Λόγος τους διασπαστεί σε κενά λόγια. Είναι ακριβώς η περίπτωση της σημερινής Ελλάδας.
Η Μικρασιατική Καταστροφή  υπήρξε συνέπεια του εθνικού διχασμού, της στήριξης σε ξένες δυνάμεις, της αποδυνάμωσης του ελληνικού Λόγου. Ο εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 προκλήθηκε από ανάλογα αίτια. Και η δικτατορία του ’67 επίσης. Η Μεταπόλιτευση ανέδειξε όλες τις αρετές και τις κακίες του ελληνισμού. Η ανάπτυξη συνοδεύτηκε από τη  ύφεση, η διανόηση από την απαιδευσία, η πολιτική από τον πολιτικαντισμό. Δεν πρόκειται για το ελληνικό συναμφότερον, καθώς από καιρό ο Απόλλων κι ο Διόνυσος έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους. Απλά η διαλεκτική έπαυσε να λειτουργεί στην πατρίδα της. Η μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού πτωχοποιήθηκε, η μεσαία τάξη καταργήθηκε και μισό εκατομμύριο ελληνόπουλα σπρώχτηκαν στη διασπορά. Στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα δεν απέμεινε πια σχεδόν τίποτε από τη δόξα, την πίστη και τον Λόγο των περασμένων τριάντα αιώνων.

Ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση η Ελλάδα υφίσταται  διπλή επίθεση. Η ελληνική Ευρώπη, της φιλοσοφίας, του δικαίου, του χριστιανισμού, μεταβλήθηκε σε βαρβαρική ένωση των τραπεζών, των πολυεθνικών, του νεοφιλελευθερισμού. Η πάλαι ποτέ εξελληνισμένη Ανατολή, που λάτρεψε τον Αλέξανδρο, που γεύθηκε τον ελληνικό πολιτισμό, που αναδέχθηκε το κήρυγμα του Ιησού μέσα από τον ελληνικό Λόγο, μετατράπηκε σε καραβάνια μεταναστών, σε ορδές ισλαμιστών και καταστροφείς του πολιτισμού.

Είναι εντελώς παράλογο μπροστά σε αυτούς τους κινδύνους να εθελοτυφλούμε. Παρουσιάζοντας τα ψεύτικα διλλήματα σαν πραγματικότητες, εμφανίζοντας την πολιτική της υποταγής σαν μονόδρομο και απαξιώνοντας την απλή λογική σαν παραλογισμό επιτείνομε την κρίση. Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου αναδεικνύουν και πάλι τις χειρότερες πλευρές του εαυτού μας. Μια αριστερά που έχασε τον προσανατολισμό της από τον αντιμνημονιακό  αγώνα στη μνημονιακή προσαρμογή, μια παλαιοδεξιά έξω από το αστικό  πλαίσιο, που επιμένει στον καταστροφικό δρόμο της, μια κυρίως υπεύθυνη της προμνημονιακής και μνημονιακής καταστροφής σοσιαλδημοκρατία, που καμώνεται ότι αγνοεί την ευθύνη της, μερικά πρόσκαιρα μορφώματα αφέλειας, διαπλοκής και γελοιότητας, που διανθίζουν το πολιτικό σκηνικό μας. Στην άλλη πλευρά το μοναχικό κομμουνιστικό κόμμα και στον αντίποδα το αναζωογονημένο εθνικιστικό κόμμα. Απομένει η νεαρή Λαϊκή Ενότητα να καλύψει το ΟΧΙ του ελληνικού  λαού, να αναδεχθεί την οργή των προδομένων και να διαμορφώσει νέους όρους στην πολιτική ζωή.

Ωστόσο η καταστροφή του Λόγου έχει συντελεσθεί. Αντί του Λόγου το ανείπωτο. Η Ελλάδα θα προχωρήσει μόνο αν συνειδητοποιήσει την αλήθεια των πραγμάτων, αν πιστέψει στη δύναμη της, αν αγωνιστεί για το μέλλον της. Η αλήθεια της Ελλάδας είναι ο κοινός της Λόγος, η δύναμή της είναι η λογική της ζωής, το μέλλον της είναι η αποκατάσταση του ελληνικού Λόγου.

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015


 

 Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ  ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη

 

 

Α΄

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Δεν υπάρχει φυσικά τέλος στην Ιστορία, όσο συνεχίζεται η ζωή των ανθρώπινων κοινωνιών. Αλλά ούτε και για τέλος της Αριστεράς μπορεί να μιλήσει κανείς, όσο συνυπάρχουν από τη μια μεριά αυτοί που μένουν ευχαριστημένοι από την κατάσταση των πραγμάτων και από την άλλη εκείνοι που διαμαρτύρονται και ζητούν να την αλλάξουν. Όμως όπως η ιστορία και η κοινωνία περνούν από διάφορες φάσεις, που προσδιορίζονται από την αρχή, την εξέλιξη και το τέλος τους, έτσι και η ελληνική Αριστερά έχει περάσει από τις δικές της  φάσεις, τομές ή περιόδους της ιστορίας της. Αναμφισβήτητα με τη διάσπαση του κομμουνιστικού κινήματος το 1968, άνοιξε μια νέα περίοδος στην ιστορία της Αριστεράς, κατά την οποία, πέρα από  το ΚΚΕ, μια άλλη Αριστερά φιλοδόξησε να οδηγήσει την Ελλάδα στο δρόμο του σοσιαλισμού. Και αυτό φάνηκε για μια στιγμή, πριν από έξη μήνες, ότι μπορούσε να επιτευχθεί. Στην πραγματικότητα αυτό το εξάμηνο του 2015 έκλεισε ουσιαστικά ο κύκλος αυτής της Αριστεράς.

*

Με ένα απροσδόκητο τρόπο έχει συμβεί το αδιανόητο. Ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε ο έλληνας πρωθυπουργός που αναστάτωσε την Ευρώπη της γερμανικής λιτότητας, η έκφραση ενός νέου ευρωπαϊκού δρόμου και το σύμβολο του αντιμνημονιακού αγώνα, η ελπίδα της Αριστεράς στην Ελλάδα. Aυτός ο νεαρός μηχανικός ανέβηκε τρέχοντας, χωρίς γραβάτα, τα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου, από τα μαθητικά συμβούλια, την κομμουνιστική νεολαία και τις κομματικές οργανώσεις,   μέσα από μια μικρή εμπειρία στο Δήμο της Αθήνας,   στη Βουλή και στην αξιωματική αντιπολίτευση. Ως ηγέτης της μη κομμουνιστικής αριστεράς, εντυπωσίασε την Ευρώπη, συνέτριψε το πολιτικό κατεστημένο στις ευρωεκλογές και στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου, κυβέρνησε απρόσκοπτα επί έξη μήνες και κέρδισε θριαμβευτικά το Δημοψήφισμα του Ιουλίου, κόντρα στα σχέδια των ευρωπαίων και των ντόπιων υποστηρικτών τους.

Μέσα σε μια και μόνη νύκτα,  υποχώρησε στις  πιέσεις των δανειστών απ’ όλες τις θέσεις του, μεταβλήθηκε σε απολογητή και εφαρμοστή του «Μνημονίου» και κατέστρεψε την προοπτική της ελληνικής Αριστεράς. Και για όλα αυτά προέβαλε ένα και μοναδικό επιχείρημα, καθόλου αριστερό και καθόλου πραγματικό: « There is no alternative». Καταργώντας έτσι ο Αλέξης Τσίπρας τη δυνατότητα εναλλακτικής αριστερής λύσης στο ελληνικό πρόβλημα, δεν φαίνεται να συναισθάνεται ότι αυτοκαταργείται ο ίδιος και πολύ περισσότερο καταργεί την ελληνική Αριστερά. Η κατάρρευση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, με τη επικράτηση των συμβιβαστικών τάσεων, την υιοθέτηση της γραμμής του αντιπάλου, την ουσιαστική μετάλλαξη του κόμματος αφήνει την αριστερή πολιτική μετέωρη, ηττημένη κι εξουθενωμένη.    Η διαδρομή από την Αθήνα στις Βρυξέλλες υπήρξε συναρπαστική. Αλλά μια μικρή λοξοδρόμηση από τις  Βρυξέλλες οδηγεί στο Βατερλώ.

 Μπορεί κανείς  να καταλογίσει πελώρια λάθη στους ηγέτες της ελληνικής Αριστεράς, με την ενιαία κομμουνιστική της έκφραση, από τον Δημητράτο και τον Πουλιόπουλο μέχρι τον Ζαχαριάδη και τον Φλωράκη και με την σχισματική ευρωκομμουνιστική μορφή της από τον Παρτσαλίδη και τον Κύρκο μέχρι τον Κωνσταντόπουλο και τον Αλαβάνο. Κανένα από τα λάθη αυτά δεν συγκρίνεται με την εγκατάλειψη της αριστερής εναλλακτικής προοπτικής. Ο Αλέξης Τσίπρας στέκεται τελευταίος στη σειρά των προκατόχων του, τραγικά μόνος. Μόνος ως αριστερός πρωθυπουργός της Ελλάδας χωρίς αριστερή  πολιτική και μόνος ως ηγέτης της Αριστεράς χωρίς αριστερό κόμμα.  Ένα πελώριο Γιατί πλανιέται τώρα στη σκέψη κάθε αριστερού και κάθε έλληνα.

 

Β΄

ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Με τη Γαλλική Επανάσταση διανοίχτηκε μια μεγάλη τομή στη νεότερη ιστορία της ανθρωπότητας, απ’ όπου αναδύθηκε η δεξιά αστική κυριαρχία στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Έκτοτε η Αριστερά, με τις διάφορες εκφάνσεις της, από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία μέχρι τον επαναστατικό σοσιαλισμό, αποτέλεσε τον αναγκαίο ιστορικό φορέα των καταπιεζόμενων τάξεων για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, την  ανατροπή της κρατούσας καθιερωμένης καταστάσεως και την επικράτηση των ανθρωπιστικών ιδανικών. Από τα μέσα του 19ου αιώνα η Αριστερά παρατάχθηκε σε αυτόν τον αγώνα εμπνευσμένη από τη διδασκαλία του Μάρξ και του Ένγκελς αρχικά, και του Λένιν αργότερα, εφοδιασμένη με  τη μέθοδο του επιστημονικού σοσιαλισμού,  και οργανωμένη σύμφωνα με τις αρχές της μαρξιστικής  θεωρίας και της λενινιστικής πρακτικής. Ο μαρξισμός αποτέλεσε για εκατομμύρια ανθρώπους ένα  αρμονικό σύμπλεγμα ιδεών και δράσης, ένα μεγαλειώδη ρυθμό ενότητας φύσης και κοινωνίας, ένα σίγουρο δρόμο, που οδηγούσε με επιστημονική ακρίβεια τους πόθους των λαών προς την Ισότητα, τη Δικαιοσύνη, την Ειρήνη. Η μαρξιστική κοσμοαντίληψη κληρονόμησε από την εποχή της τη γερμανική φιλοσοφία, την αγγλική πολιτική οικονομία και τον γαλλικό σοσιαλισμό. Αξιοποίησε τον υλισμό και τη διαλεκτική, τις αντιλήψεις για τη αξία και την εργασία, την κοινωνική διαμάχη και τη σοσιαλιστική κίνηση και δημιούργησε τον ιστορικό και το διαλεκτικό υλισμό, τη θεωρία του κεφαλαίου  και της υπεραξίας, καθώς και την πάλη των  τάξεων, ως ακατανίκητα όπλα του προλεταριάτου στον αγώνα κατά του καπιταλιστικού καθεστώτος. Με όλες τις αντιφάσεις, τις μονομέρειες και τις αποτυχίες του, ο μαρξισμός παραμένει και σήμερα  αξεπέραστη μέθοδος ανακάλυψης μέσα από τις συγκεκριμένες συνθήκες των μορφών δράσης για την επιτυχία των ανθρώπινων ιδανικών.

*

Ειδικότερα στην Ελλάδα, η πορεία του μαρξισμού δεν υπήρξε καθόλου ενιαία και ευθύγραμμη. Οι σοσιαλιστικές ιδέες σχηματοποιήθηκαν αρχικά με τη δημιουργία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας, το 1918, την προσχώρηση του το 1920 στην Τρίτη Διεθνή και την επίσημη μετονομασία του σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας το 1924. Έτσι το ασαφές πρόγραμμα του 1ου Συνεδρίου του κόμματος περί σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της Ελλάδας μέσα στο καθεστώς της αστικής δημοκρατίας, μετεξελίχτηκε στο 3ο Συνέδριο στην υποστήριξη του συστήματος του σοβιετικού συντάγματος και στο σοσιαλιστικό χαρακτηρισμό της επανάστασης για μια επαναστατική εργατο-αγροτική κυβέρνηση. Μετά το 4ο Συνέδριο, η 6η Ολομέλεια του 1934 καθόρισε την πορεία του κόμματος καθαρότερα, από την αστικοδημοκρατική επανάσταση στη σοσιαλιστική επανάσταση, ενώ το 5ο Συνέδριο τον ίδιο χρόνο, μολονότι επικύρωσε τις αποφάσεις της Ολομέλειας, προέταξε το σύνθημα, «Για τη Σοβιετική εξουσία, Για τη Σοβιετική Ελλάδα». Στο 6ο Συνέδριο του 1935 το ΚΚΕ στρέφεται προς τη συνένωση όλων των αντιφασιστικών δημοκρατικών δυνάμεων, στην ενότητα της εργατικής τάξης, στην απόκρουση του φασισμού και του πολέμου και στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και ακεραιότητας της χώρας από  τους ξένους ιμπεριαλιστές. Μετά τις εθνικές περιπέτειες  της Δικτατορίας του ΄36, του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, της Εθνικής Αντίστασης, της Διάσκεψης του Λιβάνου, της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, της Απελευθέρωσης, των Δεκεμβριανών και της Συμφωνίας  της Βάρκιζας, το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ του 1945 συγκαλύπτει τα περασμένα λάθη της ηγεσίας του και προβάλλει το πρόγραμμα «λαϊκής δημοκρατίας». Μια αλλοπρόσαλλη πολιτική εφαρμόζεται, από τη 2η Ολομέλεια του 1946 με την αποχή από τις εκλογές και τη συμμετοχή στο δημοψήφισμα, την 3η Ολομέλεια του 1947 με τον ένοπλο αγώνα και τη «σοσιαλιστική επανάσταση», την 6η Ολομέλεια του 1949 με το «τελικά νικηθήκαμε» και «το όπλο παρά πόδα»,  την 2η Ολομέλεια του 1951 με το σύνθημα «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος», την 4η Ολομέλεια του 1953 με τη γραμμή της «μελλοντικής λαϊκοδημοκρατικής –σοσιαλιστικής επανάστασης» και της λαϊκής δημοκρατίας με τη διχτατορία του προλεταριάτου. Τέλος η 6η Ολομέλεια του 1956, μετά και το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, προχωρεί σε ανολοκλήρωτες αλλαγές, καθαιρεί τον γενικό γραμματέα Ζαχαριάδη, αναγνωρίζει λάθος την αποχή και την  εμμονή σε επαναστατική κατάσταση στην Ελλάδα. Η 7η Ολομέλεια του1957 καθορίζει ως ελάχιστο πρόγραμμα την Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή και ως μέγιστο τον Σοσιαλισμό –Κομμουνισμό. Ενώ το 8ο Συνέδριο του 1961 θέτει ως πρόγραμμα την «Αντιϊμπεριαλιστική Δημοκρατική Επανάσταση». Από το 10ο Συνέδριο του 1978 και εφεξής επιβεβαιώνεται ο αντιιμπεριαλιστικός, αντιμονοπωλιακός χαρακτήρας του προγράμματος του ΚΚΕ, με προοπτική τη δικτατορία του προλεταριάτου και το σοβιετικό μοντέλο σοσιαλισμού. Το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ το 2013 θεωρεί ώριμες τις υλικές συνθήκες στην Ελλάδα για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, και καθορίζει την επαναστατική αλλαγή ως σοσιαλιστική, με στρατηγικό στόχο την σοσιαλιστική  οικοδόμηση ως ανώριμη βαθμίδα της κομμουνιστικής κοινωνίας.

 

Γ΄

Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 Αλλά ήδη στη 12η Ολομέλεια του 1968 είχε επέλθει η πλήρης διάσπαση του ΚΚΕ, με την αποχώρηση του Γραφείου Εσωτερικού και τη δημιουργία του ΚΚΕ(Εσωτερικού). Η κακοδαιμονία φαίνεται να παρακολουθεί το ΚΚΕ από την αρχή της πορείας του μέχρι τη διχοτόμηση του. Η σχέση εξάρτησης των κομμουνιστικών κομμάτων από την Κομμουνιστική Διεθνή και το ΚΚΣΕ καταλήγει στο να επιτρέπει ανάμειξη και επιβολή στα εσωτερικά του. Ο αυταρχικός συγκεντρωτισμός στην εσωτερική λειτουργία του,  οδηγεί σε προσωπολατρία και μονολιθικότητα, σε φραξιονιστικές  συγκρούσεις και  αλλεπάλληλες εκκαθαρίσεις. Οι δυσκολίες στη δράση του, οι ανώμαλες και συχνά παράνομες συνθήκες λειτουργίας του, καθιστούν αδύνατη την αντιπροσωπευτικότητα, τον έλεγχο, την αποκάλυψη και τον καταμερισμό ευθυνών της ηγεσίας. Η κομματική γραμμή εμφανίζει όλες αυτές τις αδυναμίες στην επεξεργασία και στην εκτέλεση του προγράμματος, που παραμένει συχνά  σε αναντιστοιχία με τη ρεαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων.

 Είναι προφανώς ευχερής η εκ των υστέρων συζήτηση για την ορθή ερμηνεία της σχέσης βάσης και εποικοδομήματος, για τον  σαφή καθορισμό των ιδεολογικών κατευθύνσεων, για την αποτελεσματική πρακτική αντιμετώπιση του συσχετισμού των κοινωνικών και οικονομικών δυνάμεων και της πολιτικής τους έκφρασης. Ωστόσο το νέο σχήμα της Αριστεράς στην Ελλάδα, που εμφανίστηκε μετά τη διάσπαση του 1968, μολονότι είχε συνειδητοποιήσει τα προβλήματα, δεν μπόρεσε τελικά να επωφεληθεί από τα προηγούμενα λάθη και να πετύχει ένα καλύτερο  αποτέλεσμα, αντάξιο των προσδοκιών.

Οι διεθνείς εξελίξεις στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, η μεταπολεμική ανάπτυξη του σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη, στην Κίνα, στη Γιουγκοσλαβία, στην Κούβα, στον τρίτο κόσμο, η αντιπαράθεση ανάμεσα σε σοσιαλιστικά κόμματα και σοσιαλιστικές χώρες, τα γεγονότα στην Ουγγαρία και στην Πολωνία το 1956, η Άνοιξη της  Πράγας το 1968, ο Ευρωκομμουνισμός και ο Ιστορικός συμβιβασμός στη Δυτική Ευρώπη, οι μεγάλες αλλαγές στην ίδια τη Σοβιετική Ένωση, η Περεστρόϊκα και η Γκλάσνοτ, η  πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989 και η ανατροπή της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων, όλα αυτά έχουν βαρύνουσα σημασία και επίδραση και στην πορεία του ελληνικού αριστερού κινήματος, σχεδόν ίση με τους εσωτερικούς παράγοντες.

*

Πριν από τη διάσπαση του ΚΚΕ εκτελέστηκε στην Ελλάδα το πείραμα της ΕΔΑ. Στις συνθήκες της ήττας του εμφυλίου πολέμου, και της παρανομίας του κόμματος και με την κομμουνιστική  ηγεσία στο εξωτερικό, κρίθηκε απαραίτητη η συγκρότηση  ενός νόμιμου κομματικού φορέα στο εσωτερικό. Έτσι η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, ως συνασπισμός των αριστερών, συσπείρωσε το 1951 τις πολιτικές δυνάμεις, από τους κομμουνιστές μέχρι τους προοδευτικούς δημοκρατικούς του κέντρου. Εκφράζοντας κατά βάση τη πολιτική του κομμουνιστικού κόμματος η ΕΔΑ μπόρεσε εν τούτοις να διατυπώσει ως ένα βαθμό μια δημοκρατική γραμμή. Συνεργάστηκε με το Κέντρο το 1956,  πρόβαλε τα συνθήματα της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και της Αμνηστίας, και κατόρθωσε το 1958, ως αυτοτελές πλέον κόμμα, να καταλάβει στη Βουλή τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με ποσοστό ψήφων 24,5%. Το 1961 η ΕΔΑ αριθμούσε 93.000 μέλη και 30.000 νεολαίους. Η ένταξη όλων των κομμουνιστών στην ΕΔΑ μετά την 8η Ολομέλεια του ΚΚΕ το 1958, και η κηδεμονία της από το εξωτερικό δεν επέτρεψαν την παραπέρα ανάπτυξη του κόμματος. Αλλά η δυναμική που είχε δημιουργήσει συνεχίστηκε με την πραγματοποίηση δύο συνεδρίων το 1959 και το 1962, και την ετοιμασία της τρίτου το 1966, που τελικά ματαιώθηκε από την αντίδραση του ΚΚΕ και την επελθούσα δικτατορία του 1967. Η ΕΔΑ διαλύθηκε και ανασυστάθηκε μετά το 1974,  παρά τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, και διατηρήθηκε τελικά με φθίνουσα πορεία, μέχρι το 1985.

*

Η πορεία του ΚΚΕ(Εσωτερικού) σημαδεύτηκε από τη σχέση του με το ΚΚΕ, τις προσπάθειες επιβίωσης και ανάπτυξης μέσα σε δύσκολες οργανωτικές και πολιτικές συνθήκες και την προοπτική μιας ενότητας των δύο κομμουνιστικών κομμάτων. Το 1974 η Ενωμένη Αριστερά απέσπασε ποσοστό 9,5% του εκλογικού σώματος και ακολούθως διαλύθηκε και πάλι. Μεσολάβησε στο ΚΚΕ(Εσωτερικού) η μορφή της Συμμαχίας Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων στις εκλογές του 1977, και ακολούθως το 2ο Συνέδριο του, με τη γραμμή του ελληνικού δρόμου για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, ενός σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Ήδη έχει συνταχθεί στην πορεία του ανανεωτικού ρεύματος του ευρωκομουνισμού, απομακρυνόμενο από την παραδοσιακή γραμμή του ΚΚΕ. Στο 4ο Συνέδριο του, το 1986, αποφασίστηκε η μετεξέλιξη του κόμματος  σε ένα μη κομμουνιστικό φορέα, ανοικτό σε ευρύτερες συμμαχίες, ενώ ένα τμήμα του παρέμεινε ως ΚΚΕ(Εσωτερικού)-Ανανεωτική Αριστερά. Έτσι το 1987 εμφανίστηκε η Ελληνική Αριστερά. Το 1989 δημιουργήθηκε για λίγο μέχρι το 1991, ο εκλογικός Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου με βασικό κορμό το ΚΚΕ και την ΕΑΡ, που μετεξελίχθηκε μετά σε κόμμα και μετονομάστηκε το 2003 σε Συνασπισμό της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας. Το 2004 προσχώρησε στην εκλογική συμμαχία Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μετά την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας (ΔΗΜΑΡ) το 2010, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε τη μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα το 2012 και ο ΣΥΝ αυτοδιαλύθηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποίησε το 1ο του Συνέδριο το 2013, με βασική κατεύθυνση το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, τη δημοκρατική ανατροπή του πολιτικού συστήματος, με κυβέρνηση της Αριστεράς στηριγμένης σε μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, για μια νέα τροχιά ανασυγκρότησης της χώρας, για μια διαφορετική Ευρώπη, για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Πολυτασικό, κινηματικό  και πολυσυλλεκτικό το νέο αυτό σχήμα της Αριστεράς, απαντώντας θετικά στα αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας, και υιοθετώντας καθαρό αντιμνημονιακό λόγο, οδηγήθηκε σύντομα σε εκλογική άνοδο, από το 4%  των εκλογών του 2009 στο 36% των εκλογών του 2015, με αποτέλεσμα να κατακτήσει την κυβέρνηση σε συνεργασία με το δεξιό κόμμα των ΑΝΕΛ. Το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά» έγινε πράξη.

 

Δ΄

 Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Στις αρχές του 2015 η παγκόσμια αστάθεια συγκεκριμενοποιείται πλέον, με τη γεωπολιτική ένταση στη Μέση Ανατολή και στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας, ενώ η οικονομική αβεβαιότητα κτυπά επίμονα την Ευρώπη, επιτείνοντας την κρίση και των άλλων οικονομιών. Ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η περίοδος της γερμανικής επικυριαρχίας οδηγείται προς τη μοιραία της κατάληξη, με τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, να την αμφισβητούν έντονα, και τις μικρότερες, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, να την αρνούνται. Από τις περυσινές ευρωεκλογές τα μηνύματα των καιρών είναι ξεκάθαρα. Η μεταβολή της πορείας, από την Ευρώπη των λαών στην Ευρώπη του κεφαλαίου, οδήγησε σε αδιέξοδο. Η «λιτότητα» που αντικατέστησε την εργασία, την πρόνοια και τα δικαιώματα, δεν αποτελεί πια παρά το φάντασμα της Ευρώπης. Αυταπάτη της χριστιανοδημοκρατίας,  χρεωκοπία της σοσιαλδημοκρατίας,  άνοδος της αντιδημοκρατικής ακροδεξιάς, συνθέτουν εφιαλτικό σκηνικό για τους ευρωπαίους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, διαψεύδοντας το όνειρο των ευρωπαίων για  ειρηνική σύγκληση των αντιθέσεων σε μια Ευρώπη  πολιτισμού, συνεργασίας και αλληλεγγύης, βαδίζει όχι προς την ολοκλήρωση, αλλά προς τη διάλυση της.

*

 Κεντρική θέση στο ευρωπαϊκό ζήτημα κατέχει η Ελλάδα, η οποία παρά την πενταετή της «θεραπεία» διαψεύδει κάθε ελπίδα ανάρρωσης και επηρεάζει έτσι σοβαρά  την εύθραυστη ευρωπαϊκή πολιτική. Η αναγωγή στα βαθύτερα αίτια της σημερινής κρίσης οδηγεί σε μια γενικότερη θεώρηση του ελληνικού θέματος, ως μέρους του Ανατολικού Ζητήματος, από την παλαιά αντίθεση Βυζαντίου και Δύσης, τις προσπάθειες υποταγής της ορθοδοξίας στον καθολικισμό, τις επιρροές των Μεγάλων Δυνάμεων στο νεοελληνικό κράτος, μέχρι την είσοδο της χώρας στην Ευρώπη του ευρώ.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί απλά μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά εκφράζει το διαφορετικό στον ευρωπαϊκό χώρο, από ιστορική, πολιτιστική, θρησκευτική, κοινωνική και οικονομική άποψη. Η προσπάθεια βίαιης απάλειψης αυτού του διαφορετικού και η επιδίωξη άμεσης αφομοίωσης του «ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού», επαναφέρει όλες τις προηγούμενες αντιθέσεις, αντιφάσεις και ανταγωνισμούς της ιστορίας, μεταξύ ελληνοκεντρισμού και ξενοκρατίας. Από τις ελληνικές απαιτήσεις των γερμανικών αποζημιώσεων, μέχρι την παραδοσιακή ελληνική μικροϊδιοκτησία και τους ισχυρούς δεσμούς της ελληνικής οικογένειας, τα παραδείγματα αφθονούν.

Κατά την πρώτη φάση της «μνημονιακής εποχής» η εγκληματική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης και ο αιφνιδιασμός του ευρωπαϊκού κατεστημένου οδήγησαν το αποικιοκρατικό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Ευρώπη, την Ελλάδα στην κλίνη του Προκρούστη και την Ευρώπη την ίδια σε κρίση. Μεταξύ Παπανδρέου και Παπαδήμου η μεν Ευρώπη απέκτησε κάποιους μηχανισμούς σταθερότητας, η δε Ελλάδα απώλεσε κάθε δυνατότητα ανάκαμψης. Ο συναγωνισμός εσωτερικού και εξωτερικού χρέους, η ανεργία, η μετανάστευση των νέων, η τραπεζική κρίση, βύθισαν τη χώρα σε βαθύτατη ύφεση.

Η δεύτερη «μνημονιακή φάση», της τρικομματικής αρχικά κυβέρνησης  Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη και του δικομματισμού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αργότερα, αναιρώντας όλες τις απατηλές υποσχέσεις επαναδιαπραγμάτευσης του «Μνημονίου» και εκτελώντας πειθήνια τις τροϊκανές εντολές αυτοκτονίας της χώρας, ολοκληρώνεται με την μη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας και τις  επακόλουθες εκλογές, εν μέσω κραδασμών αποστασιών, παρεμβάσεων και απειλών. Στο μεταξύ η ιθύνουσα τάξη πολλαπλασιάζει τα κέρδη της, η μεσαία τάξη καταστρέφεται και οι λαϊκές μάζες λιμοκτονούν.

 

Ε΄

«ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»

Στις 25 Ιανουαρίου, μετά από την πενταετία της μνημονιακής πολιτικής, ο ελληνικός λαός ανέδειξε μια νέα κυβέρνηση, εγκρίνοντας το βασικό εκλογικό της σύνθημα, «κατάργηση του Μνημονίου, διαπραγμάτευση του χρέους». Ωστόσο στις 20 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση αυτή συμφώνησε την προσωρινή παράταση του Μνημονίου μέχρι τις 30 Ιουνίου, με μια ενδιάμεση συμφωνία μέχρι τέλους Απριλίου, αποδεχόμενη εν τω μεταξύ την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας, και το πάγωμα των υποχρεώσεων των δανειστών, μέχρι την κατάληξη της συμφωνίας αυτής. Ακολούθησαν οι εναλλασσόμενες φάσεις, μετονομασίας της τρόϊκας,  υποβολής καταλόγων μεταρρυθμίσεων, αναζήτησης ερεισμάτων εντός και εκτός Ευρώπης, προβολής των γερμανικών αποζημιώσεων, και του ελέγχου του χρέους, απειλών grexit, εκλογών, και δημοψηφίσματος, χωρίς αποτέλεσμα. Καταναλώνοντας δύο μήνες άγονης διαπραγμάτευσης,  προβάλλοντας ασθενείς «κόκκινες γραμμές» σε επιμέρους θέματα και αναβάλλοντας τις ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για τη μείωση του χρέους, υποχρεωμένη να αποπληρώνει τις δόσεις των δανείων από εγχώριους πόρους, απορροφώντας ολόκληρη τη διαθέσιμη ρευστότητα, με αδυναμία εφαρμογής ενός αναπτυξιακού προγράμματος, οδηγήθηκε σε πλήρη χρηματοοικονομική ασφυξία, στο αδιέξοδο και ταπεινωτικό eurogroup της 24 Απριλίου. Στις 27 Απριλίου, έχοντας ήδη καταβάλλει 15 δις στους δανειστές, χωρίς καμιά οικονομική προοπτική και  οφείλοντας ακόμη 320 δις, εκλιπαρώντας για μια «υποδόση» των υπολειπόμενων 7 δις καταβολών του δανείου, ανέκρουσε πρύμνη. Αντικατέστησε κατ’ απαίτηση των δανειστών τον υπουργό οικονομικών στη διαπραγμάτευση, κατήρτισε εσπευσμένα, απεμπολώντας σημαντικές προεκλογικές δεσμεύσεις φιλολαϊκών μέτρων, ένα πλαίσιο «μεταρρυθμίσεων», προοίμιο νέου Μνημονίου και επανάρχισε τις διαπραγματεύσεις από νέα βάση, με συνεχείς εκβιασμούς και απειλές ενός grexit. Η σύντομη ελληνική άνοιξη του 2015 μόλις έλαβε τέλος.

*

Μεταξύ ρήξης και συμφωνίας η κυβέρνηση αντιμετωπίζει σκληρή πίεση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό μέτωπο, ενώ ήδη ενεργοποιείται και η εσωκομματική αντίδραση. Το eurogroup της 11 Μαΐου, η Διάσκεψη Κορυφής στη Ρίγα της 21 Μαΐου, οι πενταμερείς διασκέψεις Μέρκελ-Ολάντ-Ντάϊζεμπλουμ-Τουσκ-Τσίπρα   των Βρυξελλών ολόκληρο τον Ιούνιο, με συνεχή   τελεσίγραφα, προτάσεις και αντιπροτάσεις, διακοπές και επαναλήψεις των συνομιλιών, καταλήγουν σε ναυάγιο στις 26 Ιουνίου. Ένα δημοψήφισμα με το ερώτημα υπέρ ή κατά των προτάσεων των δανειστών προκηρύσσεται στην Αθήνα για τις 5 Ιουλίου, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διακόπτει πραξικοπηματικά τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών και οδηγεί την Ελλάδα σε κατάσταση οικονομικού πνιγμού. Παρ’ όλα αυτά  η Κυβέρνηση, σε αντίθεση με ολόκληρο το πολιτικό αντιδραστικό κατεστημένο,  τάσσεται επισήμως  υπέρ του Όχι, πράγμα που επικυρώνεται με το μεγάλο ποσοστό του 61,31% του εκλογικού σώματος. Την επομένη όμως του Δημοψηφίσματος η κυβέρνηση μεταβάλλει άρδην θέση, μετατρέποντας ουσιαστικά το όχι σε ναι, ο υπουργός οικονομικών παραιτείται, συγκαλείται Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών και αποφασίζεται  η πάση θυσία αποφυγή της ρήξης και η υπογραφή συμφωνίας άνευ όρων.  Στις 11 Ιουλίου η κυβέρνηση εξασφαλίζει  στη Βουλή πληρεξουσιότητα για διαπραγμάτευση του νέου Μνημονίου με 251 ψήφους και 32 αρνήσεις κυβερνητικών βουλευτών. Μετά ολονύκτιες συζητήσεις στο Eurogroup των Βρυξελλών της 13 Ιουλίου ο πρωθυπουργός συμφωνεί σε όλους τους όρους των δανειστών, με χρονοδιάγραμμα λήψεως προαπαιτούμενων μέτρων στις 15 και στις 22 Ιουλίου, παροχή οικονομικής διευκόλυνσης για αποπληρωμή δόσεων των δανειστών, και συνομολόγηση τρίτου τριετούς «Μνημονίου» ύψους άνω των 82 δις. Κατά τις ψηφοφορίες στη Βουλή των δύο αυτών νομοσχεδίων η κυβέρνηση αποσπά μεν 230  ναι, αλλά χάνει 40 περίπου βουλευτές, που διαφοροποιούνται από την κεντρική γραμμή.

Η κυβέρνηση  έτσι απώλεσε ουσιαστικά τη δεδηλωμένη στη Βουλή, απομάκρυνε τους διαφωνούντες υπουργούς, με ένα μάλλον κωμικό ανασχηματισμό, αφού οι ίδιοι οι υπουργοί που αντιδρούν στο νέο μνημόνιο παραμένουν πιστοί  στην κυβέρνηση και στηρίζεται πλέον στην αντιπολίτευση. Τα παλαιά μνημονιακά κόμματα, σε συνθήκες πλήρους απαξίωσης, προσπαθούν  έτσι να  επιβάλλουν στο πολιτικό σκηνικό  όρους πλήρους κηδεμονίας, ενώ ταυτόχρονα αρνούνται να θέσουν ζήτημα δυσπιστίας, φοβούμενα τις εκλογές.  Τα σενάρια  περί νέας κυβέρνησης «ειδικού σκοπού», με ή χωρίς τον Τσίπρα, και με εκλογές ή χωρίς εκλογές πολλαπλασιάζονται. Στο μεταξύ η εσωκομματική κυβερνητική αντιπαράθεση μεγαλώνει, με τη νεολαία  και την αριστερή πτέρυγα να καταγγέλλουν το «Μνημόνιο», ως παραβίαση των αποφάσεων του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και να απαιτούν σύγκληση των καταστατικών οργάνων, ακόμη και  αλλαγή ηγεσίας. Στις 28 Ιουλίου η Πολιτική Γραμματεία αποφασίζει τη σύγκληση της Κεντρικής Επιτροπής στις 30 Ιουλίου, οπότε, παρά τις έντονες συζητήσεις και τις παραιτήσεις των μελών της κομμουνιστικής συνιστώσας, η υπερψήφιση της προτάσεως Τσίπρα για έκτακτο συνέδριο τον Σεπτέμβριο παγώνει ουσιαστικά τις εσωκομματικές εξελίξεις.

 

ΣΤ΄

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Όταν  γραφεί η πλήρης μνημονιακή ιστορία θα πρέπει κατ’ ανάγκη να τοποθετηθούν στη διαλεκτική απεικόνιση του ελληνικού ζητήματος οι όροι της θέσης και της αντίθεσης, που οδήγησαν στην τελική σύνθεση. Προφανώς η θέση των δανειστών, Ευρώπης και Ευρωζώνης, στο διεθνές οικονομικό και πολιτικό τοπίο, με την ισχυρή γερμανική επιρροή και τα ιδιαίτερα συμφέροντα των άλλων χωρών, καθώς και την ανάμειξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, συγκρότησε ένα συμπαγές και αδιαπέραστο τείχος. Η απαίτηση εμπέδωσης  του ευρωπαϊκού καθεστώτος λιτότητας και πειθαρχίας, καθώς  και η προσπάθεια αποτροπής κάθε διαρροής, οδήγησε  στην περίπτωση της Ελλάδας, στο ζητούμενο παράδειγμα εφαρμογής της νέας οικονομικής πολιτικής και  σωφρονισμού για την αθέτηση των κανόνων. Είναι γελοίο να διερωτάται κανείς αν το μνημόνιο έφερε την καταστροφή ή η καταστροφή έφερε το μνημόνιο. Το «Μνημόνιο» γενικά  αποτέλεσε τη συνειδητή μέθοδο εξουθένωσης  ενός ευρωπαϊκού κράτους, καταστροφής των οικονομικών δομών του, και προσαρμογής του  στο μοντέλο της γερμανικής καπιταλιστικής Ευρώπης. Και για μια επιπλέον ερμηνεία του πρέπει να αναζητήσομε, όσο η ιστορία το επιτρέπει, τις αναλογίες της σημερινής κατάστασης στην γενικότερη αντίθεση Ανατολής και Δύσης, στη διαμάχη Βυζαντίου και δυτικοευρωπαίων, στην αντιπαράθεση  ορθοδοξίας και καθολικισμού, στη διάσταση προτε-σταντικής ηθικής και ελληνικότητας, ελληνοκεντρισμού και ευρωκεντρισμού, εκσυγχρονισμού και παράδοσης. Η αποδοχή ειδικότερα του τρίτου «Μνημονίου» αποτέλεσε δεινή ήττα της αριστερής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού, της ευρωπαϊκής ιδέας και της πολιτικής της ενωμένης Ευρώπης, και γενικότερα της σοσιαλιστικής προσπάθειας να αντιπαρατεθεί με τις αντιδραστικές καπιταλιστικές δυνάμεις και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

*

Απέναντι σε αυτή την πανίσχυρη ευρωπαϊκή θέση τοποθετείται η ασθενής ελληνική άρνηση, με το νεότευκτο και ετερόκλητο κυβερνητικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τις συνιστώσες της Αριστεράς ενεργές, με τα «πρώην  σοσιαλιστικά»  κατάλοιπα του ΠΑΣΟΚ ακόμη  σε καίριες θέσεις,  με την ευρύτερη αριστερά διαιρεμένη,  με τη συμμαχία των προθύμων της τρόϊκας πάντοτε  έτοιμη  για την κατάργηση της «αριστερής παρένθεσης», και την ακροδεξιά να καραδοκεί στη γωνία. Ακόμη χειρότερα στην οικονομία, με πλήρη παραγωγική διάλυση, με κυριαρχία των πολυεθνικών και των μονοπωλίων, με ολοκληρωτική επικράτηση της διαπλοκής των βαρόνων της ενημέρωσης, των δημοσίων έργων και της φοροδιαφυγής. Και στον κοινωνικό χώρο με την αποσάθρωση της παιδείας, την αποδιοργάνωση της δικαιοσύνης, την εγκληματικότητα, την αποστράτευση της διανόησης, τη μετανάστευση, τις στρατιές των ανέργων, την εκμετάλλευση των εργαζόμενων και τις φοβίες των συνταξιούχων.

Ένα  επικίνδυνα χαλαρό μείγμα αδράνειας και εκρηκτικότητας , ανάλογα με την κατεύθυνση που θα πάρει,  αποτέλεσε έτσι το συστατικό της ελληνικής Άνοιξης του 2015.  Αλλά η αντιμνημονιακή πολιτική, που θα έπρεπε να  αποτελέσει αντικείμενο σοβαρής προεκλογικής επεξεργασίας, ή τουλάχιστον άμεσης μετεκλογικής προτεραιότητας, περιορίστηκε απλά στο «Πρόγραμμα  της Θεσσαλονίκης», σε στοιχειώδη μέτρα κατά της ανθρωπιστικής  κρίσης, αναγκαία μεν, αλλά όχι επαρκή για τη νέα δύσκολη διακυβέρνηση. Η ίδια η κυβέρνηση άλλωστε, καθυστερώντας να αναλάβει και την εξουσία, διατηρώντας στη θέση τους τα παλιά πρόσωπα, ταλαντευόμενη στην σύγκρουση με τις δομές της προηγούμενης  πολιτικής στις τράπεζες, στα μέσα ενημέρωσης, στους κρατικούς οργανισμούς, άφησε να διαρρεύσει το πρώτο σημαντικό τρίμηνο, χωρίς ουσιαστικές αλλαγές. Αντιθέτως η καλλιέργεια αβάσιμων προσδοκιών είτε για εξωτερική στήριξη, είτε για υποχώρηση των δανειστών, συνέβαλε στη δημιουργία κλίματος εφησυχασμού, αντί να επιδιωχθεί η λαϊκή διαφώτιση και κινητοποίηση προς υπεράσπιση των κυβερνητικών θέσεων. Σε αυτό συνέτεινε και ο εγκλωβισμός της Αριστεράς στο ζήτημα «Ευρώ-Δραχμή», το οποίο, αντί να  χρησιμοποιηθεί επιθετικά,  αποτέλεσε συντηρητικό άλλοθι για την αποτροπή οποιασδήποτε ρήξης του «Μνημονίου». Κεντρική θέση ωστόσο στο ζήτημα αποτελεί η ίδια η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγεσίας του. Όλες οι ανεπάρκειες, οι αντιφάσεις και οι κακοδαιμονίες της Αριστεράς επανεμφανίστηκαν πανηγυρικά στη λειτουργία της κυβέρνησης, στις αποφάσεις των κομματικών οργάνων, στην εφαρμογή της πρακτικής πολιτικής. Χωρίς συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης, χωρίς επαρκή επεξεργασία των εναλλακτικών λύσεων, χωρίς καμιά  πίστη στις λαϊκές δυνάμεις και στις σοσιαλιστικές αρχές.  Με απίστευτη προχειρότητα, ανωριμότητα και ηττοπάθεια, η κυβέρνηση αφέθηκε να παρασυρθεί από τα γεγονότα. Αντιπαρερχόμενη τη λαϊκή βούληση για αλλαγή, υποτιμώντας τη δύναμη αντίστασης του κόμματος και των πολιτών, και αποφεύγοντας να αναλάβει τις ευθύνες της στην ιστορία, αρνήθηκε ουσιαστικά να αγωνισθεί στο πεδίο της μάχης.  Η  στάση της κυβέρνησης ιδίως μετά το δημοψήφισμα, συγκρίνεται μόνο με την πολιτική της ταπεινωτικής Συμφωνίας της Βάρκιζας, μετά τον Λίβανο και την Καζέρτα. Οι επιπτώσεις της νέας συμφωνίας με τους δανειστές, επεκτείνονται πολύ πέρα από τα οικονομικά αποτελέσματα που θα επιφέρει στο σύνολο του ελληνικού λαού, σε χρέος, ύφεση και αποικιοποίηση της χώρας.  Δημιουργούνται πλέον στο κοινωνικό επίπεδο  συνθήκες ανθρωπιστικής εξαθλίωσης των μεσαίων και κατώτερων τάξεων. Αναδεικνύονται στην πολιτική ζωή μέγιστοι κίνδυνοι παλινόρθωσης των παλαιών κομμάτων, εξαγνισμού της πολιτικής τους, και ενίσχυσης των άκρων,  με συνέπεια την ολοσχερή ανατροπή της σημερινής καταστάσεως. Και πέρα από την Ελλάδα η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ επιδρά καταλυτικά στις προσπάθειες της ευρωπαϊκής αριστεράς γενικότερα.

*

 Είναι φανερό ότι σε αυτές τις συνθήκες δεν μπόρεσε να λειτουργήσει η αναγκαία άρνηση της άρνησης, αφού η αντίθεση στην αρχική θέση παρέμεινε ατελής, ανίσχυρη και αποδυναμωμένη, ανίκανη να αντισταθεί στην κατεστημένη δύναμη.

«Η φιλοσοφία δεν μπορεί να πραγματωθεί χωρίς να εξαλείψει το προλεταριάτο, το προλεταριάτο δεν μπορεί να εξαλειφθεί χωρίς να πραγματώσει τη φιλοσοφία». Η φιλοσοφία, ως κοσμοθεωρία, ως γενική θεώρηση του είναι, του γίγνεσθαι και του δέοντος, ως έλλογη συγκρότηση του κόσμου, χρειάζεται πάντα ένα προλεταριάτο ως πραγματικό όργανο ανασυγκρότησης της κοινωνίας. Αλλά στην εποχή μας η φιλοσοφία απομακρύνεται από τον κλασικό Λόγο και το προλεταριάτο μεταμορφώνεται σε νέα πραγματικότητα. H αδυναμία της ελληνικής Αριστεράς, ως επίδοξης κληρονόμου του προλεταριάτου, να αποτελέσει την άρνηση της ευρωπαϊκής Λογικής, ως αμφισβητούμενου διαδόχου του φιλοσοφικού λόγου, είναι παραπάνω  από εμφανής.

   Καμιά μάχη  για τον τελικό σκοπό, την πραγμάτωση της φιλοσοφίας, την επικράτηση της σοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας, την εγκαθίδρυση της Ευρώπης των λαών, την επικράτηση του ελληνικού ιδεώδους, την καταξίωση του δικαίου, του μέτρου και του ωραίου, δεν πάει χαμένη. Αλλά η σημερινή ελληνική Αριστερά, που κτίστηκε με τόσες ελπίδες, που συσπείρωσε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που πέτυχε την κυβερνητική αλλαγή, μετά τη συντριπτική συνθηκολόγηση της  δεν θα έχει πλέον ούτε τη δύναμη ούτε τα επιχειρήματα να ανασυνταχθεί. Είναι η ώρα να τεθεί τέλος στην ιστορία μιας ολόκληρης εποχής, ενός δυναμικού αγώνα και ενός μεγάλου ταξιδιού. Το μεγάλο καλοκαίρι που έρχεται, με τις συγκρούσεις, τις αντιπαραθέσεις, και τις μεγάλες μεταβολές στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, δεν θα είναι ούτε ελληνικό, ούτε αριστερό.